เมื่อวานเกือบจะชนมอไซค์ครับ ผมออกจากบุรีรัมย์จะไปอำเภอคูเมือง มีเด็กวัยรุ่นผู้หญิงขับมอไซค์มากับเพื่อน ( มาเห็นทีหลังว่าคนขับกำลังคุยโทรศัพท์ไปด้วย ) ผมมาขับประมาณ 100-110 เห็นแต่ไกลแล้วอยู่ข้างทาง จู่ๆก็ขับขึ้นถนนเลนขวาแล้วเลยมาเลนซ้ายที่ผมขับอยู่ ข้ามแบบช้าๆ ไม่ได้สนใจดูรถเอาซะเลย ในใจคิดว่าว่าชนแน่นอน แต่จะชนยังไงให้บาดเจ็บน้อยที่สุด หลบขวาก็ไม่ได้ มีรถกระบะสวนมากระชั้นชิดมาก ไหล่ทางก็แคบครับ ไม่มีช่องให้หลบ จะหลบออกซ้ายก็คงชนเข้าเต็มๆ เพราะมอไซค์ข้ามแล้วเข้าชิดซ้ายแน่นอน จะลงไหล่ทางก็ ต้นไม้เยอะมาก วินาทีนั้นไม่กล้าบีบแตรครับ ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิด กลัวมอไซค์ตกใจแล้วเบรกแล้วผมจะไม่มีช่องให้หลบครับ ชนแน่นอน วินาทีนั้นจึงตัดสินใจเกร็งมือจับพวงมาลัยให้มั่นแล้วเบรกอย่างแรงครับ คิดว่าถ้าชนแล้วรถจะได้ไม่เสียหลัก กะว่าถ้าจะชนก็ขอเป็นชนแบบเฉี่ยวๆ จะได้ไม่ถึงตาย คิดแบบนั้นจริงๆ เสียงยางดัง..เอี๊ยดดดด ลากถนนไปประมาณ 10-20 เมตรได้ พร้อมทั้งหักออกทางขวากะว่าไม่ให้ถึงรถกระบะที่กำลังสวนมาก็พอ ที่เหลือจะชนก็ชนวะ ....แต่ก็นับว่าโชคยังดีมากๆ ครับ เฉียดท้ายมอไซค์ไปประมาณสักฝ่ามือได้ รถกระบะเขาก็คงเบรคด้วยเหมือนกันจึงพอทำให้มีช่องหลบได้อีกหน่อย เพราะดูจากระยะห่างแล้วถ้าเขาไม่เบรครถคงถึงกันพอดี อยากบอกว่าตอนหักหลบนี่รถนิ่งมากครับ รู้สึกว่าท้ายแกว่งหน่อยนึง พอผ่านไป..ความโมโหเข้ามาครับ กำลังจะชะลอจอดรถลงไปด่าสักหน่อย แต่คิดไปคิดมากลัวว่าจะอดตบกระโหลกไม่ได้ เดี๋ยวเป็นเรื่องไม่จบอีก และก็คิดว่าไม่มีใครบาดเจ็บก็ดีแล้ว แฟนนั่งข้างๆ ตัวสั่นมากครับ ผมเองก็สั่นไม่แพ้กัน แฟนผมเขาบอกว่าคิดว่ายังไงก็ชนแน่นอน....
ก็เล่าให้ฟังเป็นอุทาหรณ์ ครับ มีลูกมีหลานให้ช่วยกันเตือนครับ เรื่องโทรศัพท์+ขับรถเนี่ย


















แถมพอตั้งลำได้ดันชลอคุยกันอีก








Linear Mode



